කුකුළු හෑවිල්ල කවි පන්තිය
හෙළ හවුලේ ප්රමුඛතම මහා කවියෙකු වූ රැයිපියල් තෙන්නකෝන් (රැ. තෙන්නකෝන්) සූරීන් විසින් රචිත "හැවිල්ල" (වඩාත් ප්රසිද්ධ "කුකුළු හැවිල්ල" නමින්) කාව්ය ග්රන්ථය සිංහල සාහිත්යයේ හමුවන අතිශය විශිෂ්ට උපහාසාත්මක පද්ය පන්තියකි.
කාව්යයේ පසුබිම සහ අනුභූතිය
මෙම කවි පන්තියට පාදක වන්නේ ගැමි කාන්තාවක සතු වූ කුකුළකු හොරෙකු විසින් සොරකම් කර මරා අනුභව කිරීමයි. ඉන් දැඩි සේ කෝපයටත්, ශෝකයටත් පත්වන ඇය, කතරගම දෙවියන් (කඳ සුරිඳු) ඉදිරියට ගොස් හොරාට සාප කරමින්, දඬුවම් ඉල්ලමින් කරන "කන්නලව්වක්" හෙවත් හැවිල්ලක් මෙහි නිරූපණය වේ.
මෙමඟින් කවියා උත්සාහ කරන්නේ ගැමියන් තුළ පවතින අන්ධ දේව විශ්වාසය, තමන්ගේ පටු වාසි තකා දෙවියන්ව පවා "අල්ලස්" දී නම්මවා ගැනීමට දැරෙන උත්සාහය සහ මිනිසා තුළ ඇති ද්වේශය ඉතා සියුම් ලෙස උපහාසයට ලක් කිරීමයි.
ප්රසිද්ධ කවි කිහිපයක්
කතරගම දෙවියන් ඉදිරියේ ගැමි ලිය පළමුවෙන්ම දෙවියන්ව වර්ණනා කරමින් තමන්ගේ දුක කියන්නේ මෙසේය:
දුදනොද බිඳ ලද තෙද කඳ කඳ දෙව් රද සාමිනේ!
මට කළ මෙ විපත අනේ බලා ගන්නැ දෙවියනේ!
වැජැඹෙන නා මෙ විමනේ බලන්නැ! නා සාමිනේ
හොරාට දිය යුතු දරුණු දඬුවම් ඇය දෙවියන්ට උපදෙස් දෙන ආකාරයෙන් පවසයි:
මගෙ කුකුළා නැසූ එකා දදය ඔබගෙ පාළු යකා
බෙල්ල මුලට හෙල්ල විසි කර මරා දමනු මැනවි සකා...
තම කාර්යය (හොරා වැනසීම) කර දුන්නොත් දෙවියන්ට දෙන "තෑගි/පඬුරු" (අල්ලස්) ඇය මෙසේ පොරොන්දු වෙයි:
රනින් කුකුළු රුවක් පුදමි
රිදියෙන් බිජුවටක් පුදමි
රන් දුනු හී දෙකක් පුදමි
රුවට රිදී රුවක් පුදමි
"කුකුළු හැවිල්ල" කවි පන්තියේ සාහිත්යමය අගය
- තියුණු උපහාසය: තමන්ගේ කුකුළා නැතිවූ කල, දෙවියන්ගේ කොඩියේ ඉන්නෙත් කුකුළෙකු බැවින් "ඔබේ කොඩියත් හොරා විසින් පාළු කළා" යැයි කියමින් දෙවියන්ව තමන්ගේ පෞද්ගලික තරහ පිරිමසා ගැනීමට පොළඹවන ගැමි ලියාගේ මනෝභාවය කවියා අපූරුවට උපහාසයට නඟයි.
- භාෂා රටාව: හෙළ හවුලේ රීතියට අනුව, සංස්කෘත ඌරුවෙන් මිදුණු පිරිසිදු හෙළ බසින් (එළු බසින්) සහ අපූර්ව ඡන්දස් (රිද්ම) රටාවලින් මෙම කවි නිමවා ඇත.
- ගායන මාධ්යය: ප්රවීණ සංගීතවේදී සුනිල් ශාන්තයන් විසින් මෙම "කුකුළු හැවිල්ල" කවි පන්තිය ඉතා අලංකාර තනුවකට ගීතයක් ලෙසද ගායනා කර තිබේ.
Comments
Post a Comment