අරිසෙන් අහුබුදු සූරීන් විසින් රචිත "මඟුල් ගීය" කාව්ය පන්තිය
අරිසෙන් අහුබුදු සූරීන් විසින් රචිත "මඟුල් ගීය" කාව්ය නිර්මාණය, සිංහල සාහිත්යයේ ‘හෙළ හවුල’ සම්ප්රදායට අයත් සුවිශේෂී මෙන්ම සෞන්දර්යාත්මක කෘතියකි. වසන්ත කාලය හෙවත් බක් මාසයේ උදාවත් සමඟ පරිසරයේ මෙන්ම මිනිස් ජීවිතවල සිදුවන ආශ්චර්යවත් වෙනස ඉතාමත් අපූර්ව, චිත්තරූපී සහ ව්යංගාර්ථවත් බස් වහරකින් ඉදිරිපත් කිරීමට කවියා මෙහිදී සමත් වී ඇත.
ලබා දී ඇති කාව්ය ඛණ්ඩ සහ තොරතුරු ඇසුරෙන් "මඟුල් ගීය" කාව්ය පන්තියෙහි විචාරාත්මක ලක්ෂණ ප්රධාන අංශ කිහිපයක් ඔස්සේ පහත පරිදි විග්රහ කළ හැකිය.
1. අනුභූතිය සහ වස්තු විෂය (සොබාදහමේ අසිරිය)
කවියාගේ ප්රධාන අනුභූතිය වන්නේ වසන්ත කාලයේ (බක් මාසයේ) සොබාදහමේ අසිරිය සහ සිංහල අවුරුදු සංස්කෘතියයි. කවියා බක් මාසය "වසන්ත කුමරියක" ලෙස පුද්ගලාරෝපණය කරමින් ඇය විසින් මුළු ලෝකයම මඟුල් ගෙයක් බවට පත් කරන ආකාරය වර්ණනා කරයි.
පරිසරයේ සජීවී බව: සීතල කාලය අවසන් වී ගස්වැල් දලු ලා, මල් පිපී, පලදැරීම වසන්ත කුමරියගේ ක්රියාවන් ලෙස දක්වයි.
සත්ව හා මානව සබඳතා: සොබාදහමේ වෙනස කුරුල්ලන්, මී මැස්සන් පමණක් නොව, ගමේ දරුවන්ගේ, තරුණ තරුණියන්ගේ සහ මහලු අයගේ පවා සිත් සතන් ප්රබෝධමත් කිරීමට සමත් වන අයුරු කවියට නඟා ඇත.
2. සාර්ථක කාව්ය ශිල්ප ක්රම සහ චිත්තරූප
අහුබුදු කවියා පාඨකයාගේ නෙතට සහ සවනට රසයක් දනවන අයුරින් විවිධ ශිල්ප ක්රම භාවිත කර ඇත.
අ) පුද්ගලාරෝපණය සහ ව්යංගාර්ථවත් බව
අජීවී හෝ අචේතනික වස්තූන්ට පණ දෙමින්, වසන්ත කුමරිය මිනිස් ක්රියාවන්හි නිරත වන ආකාරය දැක්වීම මෙහි ඇති ප්රධානතම ශිල්ප ක්රමයයි.
"ජම්බු ගහට රත පොරවන්නී
බක් මී ගහ කහ අන්දන්නී"
ජම්බු ගෙඩි ඉදී රතු වීම "රතු වස්ත්ර පොරවීමක්" ලෙසත්, බක්මී මල් පිපී කහ පැහැ වීම "කහ වස්ත්ර ඇන්දවීමක්" ලෙසත් දැක්වීම තුළින් පරිසරයේ වර්ණ රටාවන් ඉතා චමත්කාරජනක ලෙස මතු කරයි.
ආ) ධ්වනිතාර්ථය සහ අපූර්ව කල්පනා
ගමේ පළතුරු ඉදෙන විට වවුලන් පැමිණ ඒවා කා දැමීම වැනි සාමාන්ය සිදුවීමක් කවියා දකින්නේ හාස්යය සහ අපූර්වත්වය මුසු වූ කෝණයකිනි.
"ගමේ මැ පුහුලම් ඉදවන්නී
සොරුන් බවට වවුලන් ලන්නී"
පළතුරු ඉදෙන විට ඒවා සොරකම් කිරීමට වවුලන් පැමිණෙන බවත්, ඔවුන් අල්ලා ගැනීමට ගමේ දරුවන් "වැඩෙහි" (රැකවලෙහි හෝ සෙල්ලමෙහි) යෙදෙන බවත් පැවසීමෙන් ගැමි පරිසරයේ සැබෑ සිරිය ධ්වනිත කෙරේ.
ඇ) ශ්රව්ය සහ දෘශ්ය චිත්තරූප (Imagery)
පළමු පද්යයෙන්ම කවියා පාඨකයා සවනින් සහ නෙතින් පරිසරය වෙත ඇද බැඳ තබා ගනී.
"මල් ගොමු ගුමුගුමු ගන්වන්නී
කුරුලු සරින්කන් පිනවන්නී"
‘ගුමුගුමු’ යන සද්දාවලූකරණය (Onomatopoeia) හරහා මී මැස්සන්ගේ නාදයත්, ‘කුරුලු සරින්’ හරහා පක්ෂීන්ගේ ගී නාදයත් ශ්රව්ය ගෝචර කරවන අතර, මුළු ලොවම මල් පිරුණු උද්යානයක් ලෙස දෘශ්යමාන කිරීමට කවියා සමත් වෙයි.
3. භාෂා භාවිතය සහ ‘හෙළ හවුලේ’ රීතිය
අරිසෙන් අහුබුදු සූරීන් හෙළ හවුලේ ප්රබලයකු බැවින්, මෙම කවිය සඳහා භාවිත කර ඇත්තේ තත්සම (සංස්කෘත) වචනවලින් තොර වූ, පිරිසිදු අමිශ්ර හෙළ බසකි.
පද ගැළපීම: කාව්යාවසානයේ එන ‘ගන්වන්නී’, ‘පුරවන්නී’, ‘අන්දන්නී’ වැනි ආඛ්යාත පද භාවිතය මඟින් කවියේ රිද්මය සහ ගලායාම (Flow) මැනවින් ආරක්ෂා වේ.
සරල බව: සංකීර්ණ සමාස පද වෙනුවට ඕනෑම අයෙකුට පහසුවෙන් තේරුම් ගත හැකි, එහෙත් උසස් රස වින්දනයක් ලබා දෙන සුගම ශබ්ද මාලාවක් භාවිත කර ඇත.
4. සමාජීය සහ සංස්කෘතික අගය
කවියේ අවසාන භාගය දෙස බැලීමේදී (ලබා දී ඇති පසුබිම් සටහනට අනුව), බක් මාසය යනු හුදෙක් ගස්වැල් දලු ලන කාලය පමණක් නොව, මිනිස් සබඳතා අලුත් වන කාලයයි.
තරුණ සිත්වල ආදරය දලු ලෑම ("නොමිලේ කපු කම් කරවන්නී"),
අමනාපකම් අමතක කර මිනිසුන් එකමුතු වීම ("පැරණි තරහ හැම යට ලන්නී"),
නිවෙස් පිරිසිදු කර අවුරුදු කිරිබත් පිසීම ("අවුරුදු කිරි බත උයවන්නී") වැනි කරුණු තුළින් සිංහල අවුරුද්දේ සමාජීය පණිවිඩය සහ සංස්කෘතික වටිනාකම කවියට නඟා ඇත.
උපසංහාරය
අරිසෙන් අහුබුදු සූරියන්ගේ "මඟුල් ගීය" යනු වසන්තයේ සෞන්දර්යය හුදු වර්ණනාවකට පමණක් සීමා නොකර, සොබාදහම සහ මිනිසා අතර ඇති අවියෝජනීය සබඳතාව කලාත්මකව මතු කළ අග්රගණ්ය නිර්මාණයකි. නුමුසු හෙළ බස, චිත්තරූපී උපමා සහ පුද්ගලාරෝපණ ශිල්ප ක්රම නිසා මෙම කාව්ය පන්තිය සිංහල සෞන්දර්යකාමී කවියන් අතර අග්රගණ්ය නිර්මාණයක් බවට පත්ව ඇත.
Comments
Post a Comment