ආනන්ද රාජකරුණා සූරීන්ගේ මෙම කාව්ය නිර්මාණ ද්විත්වය ("ඉර" සහ "හඳ")
ආනන්ද රාජකරුණා සූරීන්ගේ "ඉර" සහ "හඳ" යන කවි පන්ති ද්විත්වය, සිංහල ළමා පද්ය සාහිත්යයේ ස්වර්ණමය සලකුණු ලෙස සැලකිය හැකිය. දරුවා සතු සහජ කුතුහලය, සරල පරිකල්පනය සහ සොබාදහම දෙස බලන අපූර්ව දෘෂ්ටිකෝණය මැනවින් ග්රහණය කරගනිමින් නිමවා ඇති මෙම නිර්මාණ, ළමා මනෝවිද්යාව පිළිබඳ කවියා සතු වූ පෘථුල අවබෝධය කියාපායි.
මෙම කවි පන්ති යුගලය එකිනෙකට සාපේක්ෂව සහ විචාරාත්මකව විශ්ලේෂණය කිරීම පහතින් දැක්වේ:
1. ළමා ඇසින් දුටු චිත්තරූප සහ උපමා පද්ධතිය
රාජකරුණා කවියා දරුවාට පරිසරය පෙන්වා දෙන්නේ වැඩිහිටි දෘෂ්ටියකින් නොව, දරුවා අවට දකින සරල වස්තූන් උපයෝගී කරගනිමිනි.
- "ඉර" කවි පන්තියේදී: උදෑසන අහසේ පායන විසිතුරු වලාකුළු දරුවාට පෙනෙන්නේ සැණකෙළියක එල්ලා ඇති "නො එක් පාට කොඩි" ලෙසය. පොළොව මත එක යායට පිපී ඇති මල්, කවුරුන් හෝ දමා ගැසූ හෝ ඉසින ලද "මල් ඉහිලා" වැනි සරල ක්රියාවක් ලෙස දෘශ්යමාන කරයි.
- "හඳ" කවි පන්තියේදී: රාත්රී අහසේ දිදුලන පුරහඳ දරුවා හඳුනාගන්නේ තමන් ආහාර ගන්නා "රන් පිඟාන" ලෙසය. සඳෙහි අඳුරු ලපය දරුවාට "කිරි පැණි කන හාවෙකි". සඳේ හැඩය වෙනස් වීම විග්රහ කරන්නේ ද "කැපූ පනාව" වැනි ළමා ලෝකයට අතිශය සමීප උපමා ඇසුරිනි.
2. කුතුහලය, ඥානනය සහ නිරීක්ෂණ ශක්තිය වර්ධනය කිරීම
මෙම නිර්මාණ හුදෙක් වින්දනය සඳහාම පමණක් නොව, දරුවා තුළ විද්යාත්මක සහ නිරීක්ෂණාත්මක චින්තනය අවදි කිරීමට ද සමත් වෙයි.
- "ඉර" කවි පන්තිය තුළින් කවියා මුලින්ම අහස දෙසටත්, පසුව පොළොව දෙසටත් දරුවාගේ අවධානය යොමු කරවයි ("අහස බලව්!", "පොළොව බලව්!"). අවසානයේදී අහසත් පොළොවත් එක ලෙස ආලෝකමත් වීමට හේතුව "නැගෙනහිරින් හිරු නැගීම" බව පවසමින්, කාර්ය-කාරණ සබඳතාව සරලව වටහා දෙයි.
- "හඳ" කවි පන්තිය තුළින් චන්ද්ර කලා (Moon phases) පිළිබඳ ප්රාථමික වැටහීමක් දරුවාට ලබා දෙයි. "අමාවක" දිනට සඳ නොමැති බවත්, "අටවක" දිනට බාගයක් ඇති බවත්, "පසළොස්වක" දිනට එය සම්පූර්ණ වන බවත් දෘශ්යමාන කරන්නේ දරුවාගේ ඥානන ශක්තිය පුළුල් කරමිනි.
3. නාද රසය, රිද්මය සහ සාම්ප්රදායික ළමා යාදින්න
ළමා කවියක පැවැත්ම තීරණය වන ප්රධාන සාධකය වන්නේ එහි ඇති ගායනා ලීලාව සහ රිද්මයයි.
- "ඉර" කවි පන්තියේ "ඇදිලා", "ඉහිලා", "වැටිලා", "නැගිලා" යන අන්ත එළිසමය සහ "එහෙන් මෙහෙන් නො එක් පාට" යන පද පුනරාවර්තනය වීම තුළින් සරල, වේගවත් රිද්මයක් මැවේ.
- "හඳ" කවි පන්තිය වඩාත් රසවත් වන්නේ ලාංකීය සංස්කෘතියේ පාරම්පරිකව එන "හඳහාමියේ කිරිත් පැණිත් දියෝ" යන ජනශ්රැතිමය යාදින්න කවියට බද්ධ කර ඇති ආකාරය නිසාය. එක් එක් පද්ය ඛණ්ඩය අවසානයේ මෙම කොටස පුනරාවර්තනය වීමෙන් කවියට අපූර්ව සංගීතමය ස්වභාවයක් ලැබෙන අතර, එය දරුවා තුළ සඳ කෙරෙහි ඇති ලැදියාව සහ ආදරය තීව්ර කරයි.
4. පරිසර හිතකාමීත්වය සහ මානව සබඳතා
මෙම කවි පන්ති දෙකම මඟින් දරුවා සහ සොබාදහම (විශ්වය) අතර පවතින අන්යෝන්ය සබඳතාවය ශක්තිමත් කරයි. ඉර සහ හඳ යනු ඈත අහසේ පවතින අජීවී වස්තූන් පද්ධතියක් නොව, තමන් සමඟ අදහස් හුවමාරු කරගන්නා, තමන්ට ආලෝකය සහ චමත්කාරය සපයන සමීප මිතුරන් පිරිසක් බව දරුවාට හැඟවීමට කවියා සමත් වී ඇත.
උපසංහාරය
ආනන්ද රාජකරුණා සූරීන්ගේ මෙම නිර්මාණ ද්විත්වය, භාෂාවේ සරල බව, චිත්තරූපී උචිත බව, නාද රසය සහ අධ්යාපනික අගය යන සියලු අංශයන්ගෙන් සර්ව සම්පූර්ණ ළමා කාව්ය නිර්මාණ වේ. අද වැනි තාක්ෂණික ලෝකයක වුවද, දරුවා සැබෑ ස්වභාවධර්මය වෙත දෑස් යොමු කරවීමට මෙවැනි සම්භාව්ය ළමා කවි සතු ශක්තිය අතිමහත්ය.
Comments
Post a Comment