මීමන ප්රේමතිලකයන්ගේ "මියුණු ඇල්ල" කවි පන්තිය
කොළඹ යුගයේ දෙවැනි පරපුරේ ප්රමුඛතම සෞන්දර්යවාදී මෙන්ම ආදරය සහ සොබාදහම ස්වකීය කාව්ය විෂය කරගත් විශිෂ්ට කවියකු වන මීමන ප්රේමතිලක සූරීන් විසින් රචිත "මියුරු ඇල්ල" කවි පන්තිය යනු ස්වාභාවික පරිසරයේ සිරියාව සහ මිනිස් ආත්මය අතර පවතින ගැඹුරු සහජීවනය ඉතාමත් රමණීය ලෙස ප්රතිනිර්මාණය කෙරුණු අග්රගණ්ය සලකුණකි.
කවියා වනාන්තරයේ හුදකලාව ගලායන සුන්දර දියඇල්ලක් (මියුරු ඇල්ල) ජීවමාන "වන සුන්දරියක" ලෙස පුද්ගලාරෝපණය කරමින් ඇය සමඟ පවත්වන ආධ්යාත්මික සංවාදය විචාරාත්මකව පහත පරිදි විශ්ලේෂණය කළ හැකිය.
1. සොබාදහම පුද්ගලාරෝපණය කිරීම සහ දෘශ්ය චිත්තරූප
කවි පන්තියේ කැපී පෙනෙනම ලක්ෂණය වන්නේ අජීවී දියඇල්ල සජීවී, හැඟීම් දැනීම් ඇති කාන්තාවකගේ ස්වරූපයෙන් (පුද්ගලාරෝපණය) වර්ණනා කිරීමයි.
- වන සුන්දරියගේ රූපය: ඇල්ලෙන් ගලා හැලෙන දිය දහරාවත්, අවට වටපිටාවත් කවියා දකින්නේ ඇයගේ විසිතුරු ආභරණ සහ සිනාවන් ලෙසය. "වන සුන්දරියගේ රසවත්කම - සොබාටික ගීත නාදයකින්" සහ "නොතැවෙන සුන්දරිය ලද කවි සිතක සේ - අඩු නොම වී තිගෙ මදහස එකම මේ" යන පදවලින් ඇය සැමදා නොකැඩී එක ලෙස සිනාසෙන (ගලායන) සුන්දර යුවතියක ලෙස දෘශ්යමාන කරයි.
- සදාකාලික තාරුණ්යය: මිනිස් ජීවිතය වයසට ගොස් වැහැරී ගියත්, මියුරු ඇල්ල සතු තාරුණ්යය සදාකාලිකය. "යොවුන් ජීවිතයේ රූපය ඇති ව - ති මහලු ව නොයන්නී ද හැර මුවග" යනුවෙන් පවසමින් සොබාදහම සතු ඒ අපූර්ව අමරණීයත්වය කවියා අගය කරයි.
2. ශ්රව්ය ගෝචර නාද රසය සහ සංගීතමය බව
මීමන කවියා දියඇල්ලේ හඬ හුදෙක් ජල පහරක් ගල් මත හැපෙන ශබ්දයක් ලෙස නොව, විශ්වීය මධුර සංගීතයක් ලෙස ශ්රවණය කරයි.
- වන විහඟුන්ගේ නාදයත්, දියඇල්ලේ හඬත් එකට මුසු වූ කල එය මුළු වනාන්තරයම පිනවන මඟුල් ගීතයක් බඳුය. "වන විහඟුන්ගේ ගී තිගෙ ගැයුමට ම - මුසු වී මිහිරි සංගීතය තනනු" යන පදයෙන් ඒ බව පැහැදිලි වේ.
- මිනිසුන්ගේ කටහඬවල්වල ඇති රළු බවට වඩා, කිසිවෙකුත් නැති මහ වනයේ තනිව ඇය ගයන මේ ගීතය සිත සනසන බව කවියා පවසයි: "මිනිසුන් නඟන කට හඬකින් වද - මහ වනයෙහි තිබෙන ලාලනය ම" "කුකුළු කෝරළයේ දිය දහරා - වෙන කවුරුත් නැති ද තිගෙ ගී රස"
- "අතීතය ගියා දැන් පල නොමැති කොට - කුමකට පැතිය යුතුදැ යි පවසමින හෙට" යනුවෙන් පවසමින් අතීතය ගැන පසුතැවෙන, අනාගතය ගැන බිය වන මිනිසාට සැබෑ සැනසුම ඇත්තේ වර්තමාන මොහොතේ මේ සුන්දරත්වය විඳීම තුළ පමණක් බව කවියා පසක් කරයි.
- "රස කවි ඇගයීමියන්ගේ සිය - නො සැලෙයි මේ සොබා සිරි දෙස වන" යනුවෙන් දක්වමින්, ලෝකයේ කෙතරම් දුක් ගැහැට ආවත්, මියුරු ඇල්ල අසලට පැමිණි විට ඒ සියල්ල අමතක වී කවි සිත අවදි වන බව කවියා ආත්මීයව ප්රකාශ කරයි.
- පද වෙන් කිරීමේ ශෛලිය: පෙර අවස්ථාවල අප දුටු කේයස්ගේ කාව්ය ආකෘතියට සමානවම, මීමන ප්රේමතිලක කවියා ද මෙහිදී සෑම පාදයකම අවසාන අක්ෂර කිහිපය (කළඹ/නළඹ, දුරුව/හුරුව, දිනා/වනා, මහිම/බවම) වෙනම වෙන් කර දක්වමින් අපූර්ව දෘශ්ය ලාලිත්යයක් සහ ගායනා රිද්මයක් නිර්මාණය කර ඇත.
- සුකුමාල පද සංයෝජනය: "ලාලනය", "සොබාදම්", "මදහස", "සිහිනෙක මිහිරි" වැනි සෞන්දර්යාත්මක භාවයන් ඉස්මතු කරන මෘදු වචන භාවිතය නිසා මුළු කවි පන්තිය පුරාම ශෘංගාර සහ ශාන්ත රසය දෝලනය වේ.
"මිනිසුන් නඟන කට හඬකින් වද - මහ වනයෙහි තිබෙන ලාලනය ම"
"කුකුළු කෝරළයේ දිය දහරා - වෙන කවුරුත් නැති ද තිගෙ ගී රස"
3. මිනිස් ජීවිතයේ කර්කශ බව සහ සොබාදහමේ සැනසුම
කාර්මික හෝ නාගරික ලෝකයේ මිනිසා විඳින පීඩාවන් සහ කනස්සල්ල නිවාලීමට සොබාදහමට ඇති ශක්තිය කාව්යයේ තෙවැනි පිටුවෙන් මනාව විග්රහ කෙරේ.
4. ශ්රමයේ අභිමානය සහ "දහඩිය" උපමාව
දියඇල්ල ඉහළ සිට පහළට ඇද හැලෙද්දී නැගෙන සුදු පැහැති පෙණ කැටි කවියා දකින්නේ ඇය කරන අතිශය දුෂ්කර කාර්යයක ප්රතිඵලයක් ලෙසය.
"දහඩිය නමැති පෙණ පිඬු එහි ල - ඉන් පසු සියුම් තාලෙට පෙරළෙ"
ඇල්ලේ පෙණ බිංදු මිනිසාගේ "දහඩිය" වලට සමාන කිරීම තුළින්, ජීවිතය ජය ගැනීමට හෝ සුන්දර නිර්මාණයක් බිහි කිරීමට ශ්රමය වැගිරවිය යුතුමය යන උදාර ජීවන පණිවිඩය සංකේතවත් කෙරේ.
5. ආකෘතිය සහ සුවිශේෂී එළිසම රටාව
උපසංහාරය
මීමන ප්රේමතිලකයන්ගේ "මියුණු ඇල්ල" කවි පන්තිය යනු හුදෙක් දියඇල්ලක් දෙස බලා කළ බාහිර වර්ණනාවක් නොවේ. එය සොබාදහමේ සදාකාලික සුන්දරත්වයත්, මිනිස් ජීවිතයේ පවතින අස්ථිර සහ කර්කශ ස්වභාවයත් එකිනෙකට සාපේක්ෂව ගලපමින්, පාඨකයා ආධ්යාත්මික සුවයක් සහ ජීවන අවබෝධයක් කරා රැගෙන යන කොළඹ යුගයේ විශිෂ්ටතම සෞන්දර්යවාදී නිර්මාණයකි.
Comments
Post a Comment