ජී. එච්. පෙරේරා සූරීන්ගේ "කුරක්කන් හේන" කවි පන්තිය
විසිවැනි සියවසේ මුල් භාගයේ කොළඹ යුගයේ මුල් පරපුරේ කැපී පෙනෙන කවියකු වූ ජී. එච්. පෙරේරා (බොරලැස්ගමුවේ ජී. එච්. පෙරේරා) සූරීන් විසින් රචිත "කුරක්කන් හේන" කවි පන්තිය යනු සාම්ප්රදායික හේන් ගොවිතැනත්, ගැමි ජීවිතයේ සුන්දරත්වය සහ ආදරයත් එකිනෙක යා කරමින් ලියැවුණු අපූර්ව නිර්මාණයකි.
ස්වභාවික වස්තූන් සහ මානුෂීය හැඟීම් අතර පවතින සමාන්තර සබඳතාව ඉතා අපූර්ව ප්රතිලෝම උපමා (Inverse Metaphors) ඇසුරින් විග්රහ කිරීමට කවියා මෙහිදී සමත් වී ඇත.
මෙම කවි පන්තිය පිළිබඳ කෙරෙන විචාරාත්මක විශ්ලේෂණයක් පහතින් දැක්වේ:
1. පරිසරය සහ මානව රූප සෝභාව අතර සාදෘශ්යය
කවි පන්තියේ කැපී පෙනෙනම ලක්ෂණය වන්නේ හේනේ දක්නට ලැබෙන විවිධ අවස්ථා, ගැමි තරුණයකුගේ සහ තරුණියකගේ විවාහ මංගල්යයට අදාළ රූප සෝභාවන්ට සහ හැඟීම්වලට සමාන කිරීමයි.
- කැලෑ කැපීම සහ මාමාගේ රැවුල: මුලින්ම කැලෑව කපා කොටා ගිනි තබා හේන සකස් කරන රළු අවස්ථාව කවියා දකින්නේ "පිසිනු නොලැබූ අපේ මාමාගේ රැවුල" වැනි රළු ස්වභාවයකිනි.
- පැළපත සහ විසිවයසේ කම්මුල: හේනේ කුරක්කන් පීදී එන ළපටි අවස්ථාව (පොඩි පැළපත) "විසි වයසේ මගේ කම්මුලේ පෙනුම" වැනි තරුණ, සිනිඳු පෙනුමකට සමාන කරයි.
- කරල් පීදීම සහ මනමාලියගේ ඔපය: කුරක්කන් කරල් බණ්ඩ වී, කිරට හැරී, පසුව රතු පැහැයෙන් පැසී නැමෙන සුන්දර දසුන "පෝරුව උඩ මනමාලියගේ ඔපය" සහ "මඟුල් ළඟදී නෑනා අත වනන" චමත්කාරජනක අවස්ථාවන්ට උපමා කර තිබේ.
2. සාම්ප්රදායික ගැමි සංස්කෘතිය සහ මංගල්යය
කවි පන්තිය පුරාම හේන් ගොවිතැනේ අවධීන් සමඟ ගැමි මංගල්යයක සිරිත් විරිත් එකට ගෙතී පවතී.
- කුරක්කන් කපා මලු පුරවාගෙන, තලා, පිටි කරගන්නා කාර්යය කවියා මතු කරන්නේ "මනමාලිය කැන්දාගෙන යන්න" සහ "අතිරස උයා මඟුලට එක්කරනු" වැනි මංගල උත්සවයක සූදානමකට සමාන්තරවය.
- කුරක්කන් තලා සකස් කරගන්නා පිට්ටුව "මිරිස වැටිය අව්වට දිලිසෙන" අයුරින් අලංකාරව දැක්වීමෙන් ගැමි ආහාර සංස්කෘතියේ ඇති අහිංසක ආශ්වාදය නිරූපණය වේ.
3. අවසාන කවියේ හාස්යය සහ යථාර්ථවාදී ස්වරූපය
පිටුවේ අවසානයට දක්වා ඇති කවියෙන් කවියා හේනේ හිමිකරු වන ගොවිරාළගේ සහ කම්මැලි මිනිසෙකුගේ මුහුණේ ස්වභාවය හාස්ය මුසු උපමාවකින් දක්වයි:
"ගොවිරාළගෙ කට එතකොට කුමක් - වැනී"
"වලාකුළෙන් මතු වී එන හඳක් - වැනී"
හේනේ අස්වැන්න සාර්ථක වී, පිටි කොටා ආහාර සකස් කරගත් පසු ගොවිරාළගේ මුහුණේ ඇති වන අපරිමිත සතුට වලාකුළෙන් මතු වන පුරහඳකට සමාන කරන කවියා, වැඩක් නොකර නිකම් සිටින කම්මැලි මිනිසාගේ කට (මුහුණ) "කරත්තයට අසුවුණු කජු ලෙල්ලක්" මෙන් තැලී, පොඩි වී, අවලස්සන වී ඇති බව පවසන්නේ සියුම් උපහාසයක් ද සමඟිනි. ශ්රමයේ අභිමානයත්, අලසකමේ නිසරු බවත් මෙයින් මතු කෙරේ.
4. ආකෘතිය, භාෂාව සහ අපූර්ව ශෛලිය
- "කුමක් වැනී" ආකෘතිය: මෙම කවි පන්තිය පුරාම භාවිත කර ඇති සුවිශේෂී ශෛලිය වන්නේ මුල් පාද තුනෙහි අවසානයට "කුමක්" යනුවෙන් ප්රශ්නාර්ථයක් යොදා, හතරවැනි පාදයෙන් ඊට පිළිතුරු සැපයීමයි. සෑම පාදයකම අගට "වැනී" යන්න යෙදීමෙන් (සමගාමී එළිසමය) කවියට අපූර්ව ගායනා ලීලාවක් සහ කුතුහලයක් එක් කර තිබේ.
- දේශීය ඌරුව: කවිය සඳහා භාවිත කර ඇති වදන් (පැළපත, නෑනා, පෝරුව, මඟුල, පිට්ටුව, ගොවිරාළ) සහ උපමා සියල්ලම සැබෑ ලාංකීය ගැමි පරිසරයෙන්ම උකහා ගත් ඒවා වීම නිසා නිර්මාණයේ ස්වදේශීය අනන්යතාව ඉහළ අගයක් ගනී.
උපසංහාරය
ජී. එච්. පෙරේරා සූරීන්ගේ "කුරක්කන් හේන" කවි පන්තිය යනු හුදෙක් ගොවිතැනක් පිළිබඳ කළ වර්ණනාවක් නොවේ. එය මිනිස් ජීවිතයේ සුන්දරම අවස්ථාවක් වන විවාහ මංගල්යයේ ආහ්ලාදය, සොබාදහමේ අස්වැන්න නෙළීමේ ආහ්ලාදය සමඟ ඒකාත්මික කළ, සිංහල කාව්ය ක්ෂේත්රයේ සලකුණු වූ අපූර්ව රූපක පද්ධතියකින් හෙබි විශිෂ්ට කාව්යාවලියකි.
Comments
Post a Comment