විමලරත්න කුමාරගම සූරීන් විසින් රචිත "අයියනායක" කවි පන්තිය

කොළඹ යුගයේ දෙවැනි පරපුරේ සමාජ යථාර්ථවාදී මෙන්ම ප්‍රාදේශීය අනන්‍යතාවන් (Regional Identity) කාව්‍යයට නැඟූ විශිෂ්ටතම කවියකු වන විමලරත්න කුමාරගම සූරීන් විසින් රචිත "අයියනායක" කවි පන්තිය යනු නාගරික ශිෂ්ටාචාරයෙන් දුරස් වූ වන්නි හත්පත්තුවේ ගැමි ජනතාවගේ සංස්කෘතික ජීවිතය, ඇදහිලි විශ්වාස සහ පරිසරය සමඟ ඇති බැඳීම අතිශය සාර්ථක ලෙස ප්‍රතිනිර්මාණය කෙරුණු ප්‍රගතිශීලී කාව්‍යාවලියකි.

​දිගු කලක් වන්නියේ රාජකාරි කළ පරිපාලන නිලධාරියෙකු (රටේ මහත්මයා) ලෙස ගැමි ජීවිතය ඉතා සමීපව අත්දුටු කවියා, නාගරික දෘෂ්ටියකින් තොරව ගැමියාගේ පාර්ශ්වයෙන් හිඳ කරනු ලබන මෙම කාව්‍යමය විග්‍රහය විචාරාත්මකව පහත පරිදි විශ්ලේෂණය කළ හැකිය:

​1. ගැමි ඇදහිලි, විශ්වාස සහ කවියාගේ උපේක්ෂා සහගත දෘෂ්ටිය

​වන්නියේ ගැමියන් ස්වාභාවික උවදුරු, වසංගත සහ වන සතුන්ගෙන් ආරක්ෂා වීම සඳහා "අයියනායක" දෙවියන් කෙරෙහි තබා ඇති අපරිමිත විශ්වාසය කවියා මෙහිදී මතු කරයි.

• ​භක්තියේ ස්වභාවය: ගැමියන් කැලෑවට වදින්නේ, ගස් දෙබලක වන අතු කඩා දමා අයියනායක දෙවියන්ට බාරහාර වෙමිනි. "සංහිඳ ළඟ බාරයට කිරි ඉතිරීම - කෙම්මුර දවස්වල පානින් සැරසීම" යන පදවලින් ඔවුන්ගේ සාම්ප්‍රදායික වත්පිළිවෙත් චිත්‍රණය වේ.
• ​කවියාගේ දෘෂ්ටිය (Humanitarian Perspective): නූතන උගතුන් හෝ නාගරිකයන් මෙම ඇදහිලි දෙස 'මිථ්‍යාවන්' ලෙස බලා සමච්චල් කළ හැකි වුවත්, කුමාරගම කවියා ඔවුන් දෙස බලන්නේ අතිශය මානුෂීය සහ අනුකම්පාව මුසු උපේක්ෂාවකිනි. ​"සාගත වසංගත හා එන නියඟ - සහනය පතා වන දෙවියන් ළඟට" "යන මේ පිරිස සැරසීමට නුවණ - පෙළඹෙන අයට අනුකම්පා කරමි" තමන් පෞද්ගලිකව එම බාරහාර නොකළද ("මා නො කෙරුවත් නො කළෙමි එය ගැරහීම"), වන්නියේ කර්කශ ජීවිතය හමුවේ අසරණ වන ගැමියාට මානසික ශක්තිය දෙන්නේ මේ විශ්වාසයම බව කවියා වටහාගෙන සිටී.

​"සාගත වසංගත හා එන නියඟ - සහනය පතා වන දෙවියන් ළඟට"

"යන මේ පිරිස සැරසීමට නුවණ - පෙළඹෙන අයට අනුකම්පා කරමි"

තමන් පෞද්ගලිකව එම බාරහාර නොකළද ("මා නො කෙරුවත් නො කළෙමි එය ගැරහීම"), වන්නියේ කර්කශ ජීවිතය හමුවේ අසරණ වන ගැමියාට මානසික ශක්තිය දෙන්නේ මේ විශ්වාසයම බව කවියා වටහාගෙන සිටී.




​2. වන්නි පරිසරයේ බියකරු බව සහ වන සතුන්ගේ තර්ජනය

​වන්නි වැසියා ජීවත් වන්නේ සශ්‍රීක සුවපහසු පරිසරයක නොව, හැම පියවරකදීම මරණය හෝ අනතුර රැඳී ඇති බියකරු වනාන්තරයක් මැදය. කවියා විවිධ සත්ත්ව රූපක ඇසුරින් වනගැබේ ඇති අවදානම මනාව ප්‍රතිනිර්මාණය කරයි.

• ​"පත්තෑ ගැටුස්සන් දෙබරුන් සිටිනා - මීමුන් මදින් මත් වී අං මදිනා" සහ "වැව්වල මිනී කන කිඹුලන් ගැන ද" පවසමින් කටුක පරිසරයේ සැබෑ ස්වරූපය පෙන්වා දෙයි.
• ​එසේම, "මාපිල් පිඹුරු නා පොළඟුන් සිටිනා - අලි කොටින් වලස් මුළු කෝලහල කරන" යන පද හරහා වන සතුන්ගෙන් පිරි මහා වනය මැද තනිවී සිටින ගැමියාට, තමන් අදහන දෙවියන් හැර අන් සරණක් නොමැති බව පාඨකයාට ඒත්තු ගැන්වීමට කවියා සමත් වෙයි.

​3. තාර්කික ඥානය සහ සොබාදහමේ සැබෑ දේවත්වය

​කවි පන්තියේ මුල් කොටසින් (පිටුව 54) කුමාරගමයන් දේවත්වය පිළිබඳව ඉතා ගැඹුරු, දාර්ශනික මෙන්ම තාර්කික විග්‍රහයක් ඉදිරිපත් කරයි.

• ​ඔහු පවසන්නේ ලෝකය පාලනය කරන, මිනිසාගේ ආයුෂ තීරණය කරන තනි සර්වබලධාරී දෙවියෙකු තමන්ට නොපෙනෙන බවයි. "එක දෙවියෙක් නො වේ දාහක් එතැන ඇත" යනුවෙන් පවසමින් ඔහු දකින්නේ පරිසරයේ ඇති විවිධත්වයයි.
• ​කවියාට අනුව සැබෑ දේවත්වය යනු සොබාදහමයි: ​"වන පෙන ඇඳෙන විට වැඳ මළ හිරුගෙන - ගනදුර වසන විට ආලෝකයෙහි" "සඳ රැස් ගලන විට තොරතුරු සෙවණ - එක දෙවියෙක් නො වේ දාහක් එතැන ඇත" හිරු උදාව, අඳුර, සඳ එළිය වැනි සොබාදහමේ ආශ්චර්යයන් තුළින් විශ්වීය බලය (දේවත්වය) මැනවින් ප්‍රකාශ වන බව කවියා තාර්කිකව පෙන්වා දෙයි.

​"වන පෙන ඇඳෙන විට වැඳ මළ හිරුගෙන - ගනදුර වසන විට ආලෝකයෙහි"

"සඳ රැස් ගලන විට තොරතුරු සෙවණ - එක දෙවියෙක් නො වේ දාහක් එතැන ඇත"

හිරු උදාව, අඳුර, සඳ එළිය වැනි සොබාදහමේ ආශ්චර්යයන් තුළින් විශ්වීය බලය (දේවත්වය) මැනවින් ප්‍රකාශ වන බව කවියා තාර්කිකව පෙන්වා දෙයි.




​4. ආකෘතිය, භාෂාව සහ සුවිශේෂී රිද්මය

• ​කොළඹ යුගයේ නව ආරක ආකෘතිය: අනෙකුත් කොළඹ යුගයේ කවියන් මෙන්ම විමලරත්න කුමාරගමයන් ද මෙහිදී සෑම පාදයකම අවසාන කොටස (කෙනෙක්/ගෙන්/පෙනෙන්/දැනෙන්, රීමේ/සැරසීම/දැවටීම/ගැරහීම, මැත/වත/ගෙන/තැන) වෙනම වෙන් කර දක්වන සුවිශේෂී පද බෙදීමේ ශෛලියක් අනුගමනය කර ඇත. මෙයින් කවියට මන්දගාමී එහෙත් ගම්භීර වන්නි රිද්මයක් (Vanni Rhythm) ලැබී තිබේ.
• ​දේශීය ඌරුව සහ ගැමි වදන් මාලාව: "කෙම්මුර දවස්", "සංහිඳ", "ගනදුර", "මීමුන්" වැනි වන්නි පරිසරයට සහ සිංහල ගැමි බස් වහරට උචිත වචන භාවිත කිරීම නිසා කවි පන්තියේ සජීවී බව සහ දේශීය අනන්‍යතාව තීව්‍ර වී ඇත.

​උපසංහාරය

​විමලරත්න කුමාරගමයන්ගේ "අයියනායක" කවි පන්තිය යනු සිංහල කාව්‍ය ක්ෂේත්‍රය තුළ මානව වංශ විද්‍යාත්මක (Ethnographical) වටිනාකමකින් යුත් විශිෂ්ට නිර්මාණයකි. වන්නි වැසියාගේ අහිංසක ඇදහිලි දෙස තාර්කික මෙන්ම අනුකම්පාව මුසු මානුෂීය දෘෂ්ටියකින් බැලීමටත්, පරිසරයේ බියකරු බව මධ්‍යයේ මිනිසා සහ සොබාදහම අතර ඇති අපූර්ව සහජීවනය මතු කිරීමටත් කවියා මෙහිදී දක්වා ඇති කාව්‍යමය කුසලතාව අතිශය අගය කළ යුතුය.