පියදාස සිරිසේන සූරීන්ගේ "වසන්ත කාලය" කවි පන්තිය
පියදාස සිරිසේන සූරීන්ගේ "වසන්ත කාලය" කවි පන්තිය යනු ස්වාභාවික සෞන්දර්යය වර්ණනාවකින් ආරම්භ වී, අවසානයේදී ප්රබල ජාතික, ආගමික සහ සංස්කෘතික ප්රබෝධයක් කරා පාඨකයා මෙහෙයවන විශිෂ්ට නිර්මාණයකි. විසිවැනි සියවසේ මුල් භාගයේ මෙරට ඇති වූ සිංහල බෞද්ධ පුනරුදයේ ප්රමුඛයකු වූ පියදාස සිරිසේනයන් තමන්ටම ආවේණික වූ උපදේශාත්මක හා දේශානුරාගී ශෛලිය මෙම කවි පන්තිය පුරා මැනවින් භාවිත කර ඇත.
මෙම කවි පන්තිය පිළිබඳ කෙරෙන විචාරාත්මක විශ්ලේෂණයක් පහතින් දැක්වේ:
1. ස්වභාවධර්මයේ චමත්කාරය සහ වසන්ත ආගමනය
කවි පන්තියේ මුල් කොටසින් වසන්ත කාලය එළඹීමත් සමඟ පරිසරයේ හා මිනිස් ජීවිතවල ඇති වන ප්රබෝධමත් වෙනස මනරම් ලෙස චිත්රණය කරයි.
- සුදු නෙලුම් මල් පිපී සුවඳ විහිදීම, මද සුළඟ හැමීම සහ ගහකොළ ඵල බරිත වීම වැනි ස්වාභාවික සපලත්වය මුල් කවිවලින් මතු කෙරේ.
- "හා හා කුඹුරු තැන තැන ගොවියන් - තුටින්" සහ "නා නා සියොත් රග දක්වන තුඩු - රවින්" වැනි පද හරහා පරිසරයේ චමත්කාරය මෙන්ම වසන්තයත් සමඟ ගොවි ජනතාව සහ සතා සීපාවා ලබන අපරිමිත සතුට, ශ්රව්ය ගෝචර සහ දෘශ්ය ගෝචර රූපක ඇසුරින් මතු කිරීමට කවියා සමත් වී ඇත.
2. සංස්කෘතික උත්සව සහ ජාතික අනන්යතාව
වසන්ත කාලය හුදෙක් සොබාදහමේ වෙනසක් පමණක් නොව, එය සිංහල සංස්කෘතිය හා බැඳුණු උත්සව සමයක් බව කවියා සිහිපත් කරයි.
- "නැ කැත් කෙළි ඉවර වී සතුටු ව - සිහලු" සහ "ම හත් වෙසක් සැණකෙළි සමගින් - එකතු" යන පදවලින් පැහැදිලි වන්නේ සිංහල අවුරුදු උත්සවය සහ වෙසක් මංගල්යය වැනි උතුම් සංස්කෘතික හා ආගමික උත්සව යෙදෙන්නේ ද මෙම සුන්දර වසන්ත සමයේදී බවයි.
- මෙමඟින් පරිසරයේ සුන්දරත්වයත්, මානව සංස්කෘතියේ පූජනීයත්වයත් එකිනෙක බද්ධ කර දැක්වීමට කවියා උත්සාහ කර ඇත.
3. සමාජ විවේචනය සහ සදාචාරාත්මක පරිහානිය
පියදාස සිරිසේන සූරීන්ගේ නිර්මාණවල දක්නට ලැබෙන සුවිශේෂී ලක්ෂණයක් වන උපදේශාත්මක සහ විවේචනාත්මක ස්වරූපය මෙහි පස්වැනි කවියෙන් තදින්ම ඉස්මතු වේ. වසන්තයේ සිරිය විඳිනු වෙනුවට එකල සමාජයේ දක්නට ලැබුණු බටහිර ගැති, සදාචාර විරෝධී හැසිරීම් කවියා දැඩි දෝෂදර්ශනයට ලක් කරයි:
"වසත් කල සුරා බොති දැන් සිහලු - අමිහිරි"
"වසත් සුර නිවන් මග දුසිරිත - හැසිරි"
වසන්ත උත්සව සමයන්හිදී සිංහලයන් මත්පැන් පානයට සහ දුසිරිතට යොමු වෙමින් තමන්ගේ ආගමික හා සදාචාරාත්මක උරුමය කෙළෙසා ගන්නා අයුරු කවියා මෙහිදී ඉතා කනගාටුවෙන් හා කෝපයෙන් යුතුව පෙන්වා දෙයි.
4. දේශානුරාගය සහ අතීත අභිමානය අවදි කිරීම
කවි පන්තියේ අවසාන කොටසින් කවියා පාඨකයා තුළ ප්රබල ජාතික හැඟීමක් සහ දේශානුරාගයක් ඇති කිරීමට වෙහෙසෙයි. වර්තමානයේ පවතින නිද්රාශීලී හෝ පරිහානිගත තත්ත්වයෙන් මිදීමට නම් අතීත මුතුන් මිත්තන්ගේ ශක්තිය හා අභිමානය සිහිපත් කළ යුතු බව ඔහු අවධාරණය කරයි.
- "මන් වා පොරණ මුත්තන්ගේ තෙද - මහිම" සහ "දන් වා සිහල ලේවලා උණුසුම - පුදුම" වැනි ප්රකාශන මඟින් සිංහලයන් සතු ඓතිහාසික උරුමය, වීරත්වය සහ ලේවල ඇති උණුසුම (ජාතික අභිමානය) නැවත පණගැන්විය යුතු බව පවසයි.
- අවසාන පදයෙන් "ගෙන් වා ගනිව් සිරි ලිය සිහලුනි - වහම" යනුවෙන් සමස්ත සිංහල ජාතියටම රටේ ශ්රී භාග්යය උදාකර ගැනීම උදෙසා වහා අවදි වන ලෙස සෘජු හා ප්රබල ආරාධනයක් කරමින් කවි පන්තිය නිමා කරයි.
5. ආකෘතිය, භාෂාව සහ ශෛලිය
- බන්ධනය සහ එළිසමය: මෙම කවි පන්තිය ලියැවී ඇත්තේ සතර පද සැකිල්ලකට වුවද, සෑම පදයකම මුල් අකුරු දෙක වෙන් කර (උදා: සු ර ත්, ර ග ත්, සැ ප ත්) සුවිශේෂී රිද්මයානුකූල හැඩයක් (පද බෙදීමක්) නිර්මාණය කර ඇත. එමෙන්ම පාද අග "ලන්තී", "සන්තී", "කාලේ", "සිහලු" ආදී වශයෙන් මධ්ය සහ අන්ත එළිසමය මැනවින් රක්ෂා කර ඇත.
- සරල සහ සෘජු භාෂාව: කාව්යෝක්ති සහ සංකීර්ණ රූපක භාවිතයට වඩා, පොදු ජනතාවට ධ්වනිත වන සෘජු, අභිප්රේරණාත්මක සහ ප්රබල වදන් මාලාවක් (තෙද මහිම, ලේවල උණුසුම, සිරි ලිය) මෙහිදී භාවිත කර තිබේ.
උපසංහාරය
පියදාස සිරිසේනයන්ගේ "වසන්ත කාලය" යනු හුදෙක් ස්වභාව සෞන්දර්යය වර්ණනා කරන රමණීය කවි පෙළක් පමණක් නොවේ. එය සොබාදහමේ ප්රබෝධය උපයෝගී කරගනිමින්, එකල පරාධීනත්වයෙන් සහ සදාචාරාත්මකව පිරිහෙමින් සිටි සිංහල සමාජය අවදි කිරීමට, ජාතික ලේ උණුසුම් කිරීමට ලියැවුණු දේශානුරාගී සහ උපදේශාත්මක කාව්ය නිර්මාණයකි.
Comments
Post a Comment