පී. බී. අල්විස් පෙරේරා සූරීන්ගේ "අන්ධ කවියා"
කොළඹ යුගයේ දෙවැනි පරපුරේ ප්රමුඛතම සහ රමණීයතම කවියකු වන පී. බී. අල්විස් පෙරේරා සූරීන් විසින් රචිත "අන්ධ කවියා" කවි පන්තිය යනු මානව කරුණාව, දෘශ්ය ආබාධිතභාවයක ඇති වේදනාව සහ සොබාදහමේ සෞන්දර්යය එකට කැටි කර ලියැවුණු අතිශය සංවේදී, අග්රගණ්ය කාව්ය නිර්මාණයකි.
බාහිර ලෝකයේ ඇති රූප සෝභාව දෑසින් දැකගත නොහැකි වුවත්, අනෙකුත් ඉන්ද්රියයන් සහ සියුම් ආධ්යාත්මික ඥානය මෙහෙයවා කවියා ලෝකය ස්පර්ශ කරන ආකාරය මෙහිදී ඉතාමත් සංවේදී ලෙස විචාරයට ලක් කළ හැකිය.
1. ඉන්ද්රිය ගෝචර අත්දැකීම් සහ ආධ්යාත්මික දැක්ම
දෑස් අන්ධ වූවකුට බාහිර ලෝකය අඳුරු වුවත්, ඔහුගේ අනෙකුත් ඉන්ද්රියයන් (ශ්රවණය, ස්පර්ශය, ඝ්රාණය) අතිශය තියුණුය. කවියා කවි පන්තියේ මුල් කොටසින්ම එය මතු කරයි.
- "සිරුරේ දාහය සනසන නල වැල් සිසිලස ගත් බව දනිමි" යනුවෙන් පවසමින් තමන්ට සුළඟේ සිසිලස දැනෙන බවත්, "රන්සර හෙලැඹුලු නිලුපුල් මී ගද නැහැ පුඩු අතරින් ළයට වැදේ" යනුවෙන් මල්වල සුවඳ ඝ්රාණයෙන් හඳුනාගන්නා බවත් පවසයි.
- එහෙත් පවතින ඛේදවාචකය නම්, මේ සියල්ල දැනුණත් "මායා සිහිනය මැද්දේ පිහිනමි එනමුදු නොදකිමි එළිය ලොවේ" යනුවෙන් තමන් සදාකාලික අඳුරක, සිහිනයක අතරමං වී සිටින බව පෙන්වා දීමයි. "ලෝකය පිබිදී දොඩමළු වී ඇත මා පමණක් නෙත් අද ව නිදී" යන පදයෙන් මුළු ලෝකයම අවදි වී සිනාසෙද්දී තමන් පමණක් අන්ධභාවය නමැති සදාකාලික නින්දේ පසුවන බව පවසන්නේ පාඨක හදවත කම්පා කරවමිනි.
2. සොබාදහමේ සුන්දරත්වය සහ පෞද්ගලික ශෝකය අතර ප්රතිවිරෝධය
කවියා අවට පරිසරයේ ඇති අලංකාරය ඉතා මනරම් දෘශ්ය රූපක ඇසුරින් මවා පාන්නේ තමන්ට එය දැකගත නොහැකි වීමේ දැඩි ශෝකය ද දෝලනය කරමිනි.
- "වැව් බන්දේසිය සොබා සොඳුරි වෙත පිළිගන්වන විට ඇඹුලු තබා" සහ "පෙර මෙන් අහසේ පායන රන් හිරු වගුරන්නෙ ද මිණි කිරණ පබා" යන පදවලින් වැව සහ සූර්ය උදාව වැනි විශ්වීය සුන්දරත්වයන් චිත්රණය කරයි.
- එහෙත්, ඊළඟ පදයෙන්ම මව අහිමිව කෑගසන කුරුලු පැටවකුට තමන්ව සමාන කරයි ("මව නැති අතරේ කිචි බිචි ගෑවේ ඉගිලෙන පිණිසයි ළඟදි නොබා"). මේ හරහා මුළු පරිසරයම සුන්දර වුවත් තමන් අසරණ වී ඇති බව කවියා සංකේතවත් කරයි.
3. පීතෘ සෙනෙහස සහ දියණිය පිළිබඳ සංවේදී ආමන්ත්රණය
කවි පන්තියේ වඩාත්ම සංවේදී සහ කූටප්රාප්තික අවස්ථාව එළඹෙන්නේ කවියා තමාගේ කුඩා දියණිය සමඟ කරන ආත්මීය බද්ධ වීමත් සමඟය.
- තමන්ට ඇස් පෙනෙන කාලයේදී තම බිරිඳ (දියණියගේ මව) සමඟ ගත කළ සුන්දර අතීතය කවියා සිහිපත් කරයි. අද දියණිය අසල සිටියත් ඇයව දැකගන්නට ඔහුට දෑස් නැත. "මදුමල් පෙතිවල සිනිඳු මොළොක් බව මවගේ අත්වල තිබුණි එදා - ඈ නැති වූයේ ඒවා කැටි කොට පොඩි දුවගේ අත් දෙකට පුදා" යනුවෙන් පවසමින්, මියගිය බිරිඳගේ සිනිඳු බව සහ ආදරය තමන් අද දකින්නේ දුවගේ අතින් බව පවසයි.
- "ඇයි මෙතරම් තෙත පොඩි කම්මුල්වල සුරතල් දුව අඬනවාද අනේ" යනුවෙන් දුව අඬන බව ඇගේ කම්මුල් ස්පර්ශ කිරීමෙන් හඳුනාගන්නා පියා, "දුවගේ කඳුළැලි අත ගෑවෙන විට ලේ තැවරෙන මෙන් අතට දැනේ" යනුවෙන් පවසන්නේ පීතෘ සෙනෙහසේ ඇති අපරිමිත වේදනාව සහ සංවේදී බව උපරිමයටම මතු කරමිනි. දුවගේ කඳුළු තමන්ට දැනෙන්නේ ලේ බිංදු මෙන් බව පැවසීම සැබවින්ම ප්රබල කාව්යෝක්තියකි.
4. ආකෘතිය, භාෂාව සහ කාව්ය ශෛලිය
- සමගාමී අන්ත සහ මධ්ය එළිසමය: පී. බී. අල්විස් පෙරේරා සූරීන්ගේ අනන්යතාව වූ සත් සමුද්ර රිද්මය මෙහි ද මැනවින් දැකිය හැකිය. සෑම කවියකම පාදයන්හි අගට යෙදෙන එළිසමය (වැටේ/කැවේ/ලොවේ/දුවේ, දිදී/වදී/බිඳී/නිඳී) සහ පාදය මැදින් එන අභ්යන්තර එළිසමය (දාහය/ලෙළැඹුලු/සිහිනය, සිතුවිලි/මා දැක/ගීතය) නිසා කවියට ඉතා මනහර, ගලායන සංගීතමය ස්වරූපයක් ලැබී ඇත.
- භාවපූර්ණ වදන් මාලාව: "මිණි කිරණ", "ආලය උල්පත", "ලේ තැවරෙන මෙන්" වැනි ප්රබල වචන භාවිතයෙන් පාඨකයා තුළ කරුණා රසය සහ ශෝක රසය එකවර ජනිත කරවීමට කවියා සමත් වෙයි.
උපසංහාරය
පී. බී. අල්විස් පෙරේරා සූරීන්ගේ "අන්ධ කවියා" යනු හුදෙක් කායික අබාධිතභාවයක් ගැන වැළපෙන කවි පෙළක් නොවේ. එය දෑස් අන්ධ වුවත් මිනිසෙකු සතු ආධ්යාත්මික නෙත කෙතරම් අවදිද, පියෙකු සහ දියණියක අතර ඇති සෙනෙහස කෙතරම් ප්රබලද යන්න සනාථ කරන, සිංහල සෞන්දර්යවාදී කාව්ය ක්ෂේත්රයේ අග්රගණ්ය සලකුණක් බඳු අතිශය සාර්ථක විචාරාත්මක නිර්මාණයකි.
Comments
Post a Comment